Sandra

 

 

Sandra van Duijl

Het is zo hard nodig!

Samen met mijn man Jan en onze drie kinderen maak ik regelmatig een verre reis. Onze zoon Laurens van 18 heeft het Downsyndroom. Voor ons is het vanzelfsprekend dat hij normaal in het gezin meedraait en mee gaat op reis. We vonden het dan ook heel vreemd dat wij op reis nooit iemand tegenkwamen met Downsyndroom. Op straat, in winkels, in restaurants, op scholen: in het openbare leven ontmoetten we niemand met een beperking. Dit prikkelde onze nieuwsgierigheid. 

Een samenleving zonder mensen met een beperking: dat kan niet waar zijn. Ik sprak erover met anderen en we besloten iets te gaan doen... We ontdekten dat deze groep vaak onzichtbaar is voor de buitenwereld, omdat er simpelweg geen plek voor ze is in de maatschappij. Geen onderwijs, geen dagbesteding, laat staan werk. In veel landen hebben ouders vaak geen idee hoe zij een kind met een beperking moeten begeleiden. Op een reguliere school is de kennis en kunde niet voor handen. De overheden in deze, veelal, arme landen kunnen geen prioriteit geven aan gehandicaptenzorg. Actieve en invloedrijke stichtingen voor mensen met beperkingen, zoals we die in Nederland kennen, zijn er niet. Het is geen onwil. We zagen veel verdriet en onmacht bij ouders en zorgverleners.

Laten we met elkaar hetgeen wij hier hebben doorgeven. Het is op heel veel plekken zo hard nodig!